Raportowanie EMIR

Obowiązek zgłoszenia dotyczy instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu pozagiełdowego oraz instrumentów pochodnych notowanych na giełdzie w następujących klasach aktywów: instrumenty pochodne oparte na kredytach, stopach procentowych, akcjach, towarach i walutach. Nie dotyczy to warrantów notowanych na giełdzie.

Obowiązki sprawozdawcze mają zasadniczo zastosowanie do wszystkich kontrahentów mających siedzibę w UE, z wyjątkiem osób fizycznych. Obejmują one następujące kategorie:

Podsumowanie:
Zasadniczo obowiązek sprawozdawczy dotyczy każdego podmiotu z siedzibą w UE, który zawiera kontrakt na instrumenty pochodne, z wyjątkiem osób fizycznych. (tj. osoba fizyczna lub osoby fizyczne prowadzące wspólny rachunek) jest definiowany jako NFC- i podlega obowiązkom sprawozdawczym.

Jak wspomniano powyżej, zarówno kontrahenci finansowi (FC), jak i kontrahenci niefinansowi (NFC) mają obowiązek zgłaszania szczegółowych informacji dotyczących swoich transakcji na instrumentach pochodnych – zarówno pozagiełdowych, jak i giełdowych – do uprawnionego repozytorium transakcji. Obowiązek ten można wypełnić bezpośrednio lub poprzez delegowanie aspektów operacyjnych sprawozdawczości kontrahentowi lub stronie trzeciej, która składa raporty w ich imieniu.

Interactive Brokers zamierza ułatwić ten proces poprzez wsparcie w uzyskaniu identyfikatorów podmiotów prawnych (LEI) oraz poprzez oferowanie delegowanej sprawozdawczości dla klientów, dla których wykonuje i rozlicza transakcje. Usługi te są świadczone za zgodą klienta i tylko w zakresie, w jakim są one dopuszczalne pod względem operacyjnym, prawnym i regulacyjnym. Klienci podlegający obowiązkom sprawozdawczym wynikającym z rozporządzenia EMIR mogą zalogować się do systemu zarządzania kontem IB, aby złożyć wniosek o nadanie identyfikatora LEI i zlecić Interactive Brokers sporządzanie sprawozdań w ich imieniu.

IB zamierza również uwzględnić sprawozdawczość dotyczącą wyceny, ale tylko w przypadkach, w których jest to dozwolone prawnie i regulacyjnie oraz gdy kontrahent jest zobowiązany do dostarczania takich sprawozdań (tj. w przypadkach, gdy kwalifikuje się on jako FC lub NFC+). W takich przypadkach Interactive Brokers będzie opierać się na własnych wycenach transakcji do celów sprawozdawczych.

Rozporządzenie EMIR zezwala każdej ze stron transakcji na delegowanie obowiązku sprawozdawczego podmiotowi zewnętrznemu. Jednakże w przypadku gdy strona transakcji lub kontrahent centralny (CCP) przekazuje obowiązek sprawozdawczy, ponosi ona ostateczną odpowiedzialność za zgodność z przepisami i musi zapewnić, że sprawozdania składane w jej imieniu są prawidłowe. Brokerzy i dealerzy działający wyłącznie w charakterze pośredników nie przyjmują na siebie obowiązku sprawozdawczego. Jeżeli transakcja zbiorcza (package transaction) skutkuje wieloma transakcjami, każda z tych transakcji musi być zgłaszana indywidualnie.

W odniesieniu do funduszy i subfunduszy obowiązek sprawozdawczy spoczywa na kontrahencie, którym może być fundusz lub subfundusz. Podmiot będący zleceniodawcą transakcji musi podać szczegóły dotyczące swojej klasyfikacji jako FC, NFC+ lub NFC-, upoważnić podmiot do wykonywania delegowanej sprawozdawczości, w stosownych przypadkach, oraz uzyskać identyfikator podmiotu prawnego (LEI).

Artykuły 1 ust. 4 i 1 ust. 5 rozporządzenia EMIR zwalniają niektóre podmioty z części lub wszystkich obowiązków określonych w rozporządzeniu EMIR, w zależności od ich klasyfikacji. W szczególności podmioty zwolnione na mocy art. 1 ust. 4 są zwolnione ze wszystkich obowiązków określonych w rozporządzeniu EMIR, natomiast podmioty zwolnione na mocy art. 1 ust. 5 są zwolnione ze wszystkich obowiązków z wyjątkiem obowiązku sprawozdawczego, który nadal ma zastosowanie.

Artykuł 1 ust. 4 początkowo miał zastosowanie wyłącznie do banków centralnych UE, unijnych organów publicznych zajmujących się zarządzaniem długiem publicznym oraz Banku Rozrachunków Międzynarodowych. Zakres wyłączenia przewidzianego w art. 1 ust. 4 został później rozszerzony o banki centralne i urzędy ds. zarządzania długiem Stanów Zjednoczonych i Japonii. Komisja Europejska stwierdziła, że w przyszłości mogą zostać uwzględnione dodatkowe zagraniczne banki centralne i urzędy ds. zarządzania długiem, pod warunkiem że w tych jurysdykcjach istnieją równoważne ramy regulacyjne.

Artykuł 1 ust. 5 zasadniczo zwalnia z obowiązku następujące kategorie podmiotów:

W przepisach poziomu 1, standardach wykonawczych ani regulacyjnych standardach technicznych wydanych przez ESMA nie ma rozróżnienia między sprawozdawczością dotyczącą instrumentów pochodnych notowanych na giełdzie (ETD) a kontraktami pozagiełdowymi (OTC).

Każdy kontrakt musi być identyfikowany za pomocą unikalnego identyfikatora produktu. Ponadto dla każdej transakcji wymagany jest unikalny identyfikator transakcji. Jeżeli nie wdrożono globalnie uzgodnionego systemu identyfikatorów produktów, jako alternatywne identyfikatory można stosować międzynarodowe numery identyfikacyjne papierów wartościowych (ISIN), alternatywne identyfikatory instrumentów (AII) lub kody klasyfikacji instrumentów finansowych (CFI).

Wszyscy kontrahenci z UE zawierający transakcje dotyczące instrumentów pochodnych muszą uzyskać identyfikator podmiotu prawnego (LEI), aby wypełnić obowiązek sprawozdawczy. Identyfikator LEI służy do identyfikacji kontrahentów w raportach transakcyjnych przekazywanych do odpowiedniego repozytorium transakcji.

Identyfikator LEI to niepowtarzalny kod referencyjny przypisany do podmiotu prawnego lub struktury, umożliwiający jednoznaczną i spójną identyfikację stron uczestniczących w transakcjach finansowych. Więcej informacji można znaleźć tutaj:

Legal Entity Identifier.